i znowu w kącie zamarza mi ręka
wwierca się w mózg ta pustka okropna
samotność
co nocą przytłacza
wgniata mnie w ziemię
bez krzyku
szelestu
utopia zapomniana przewraca się w grobie
i powrót do przeszłosci odcinek dwusetny
odbija sie echem od ucha do ucha
powtarzając szeptem że to już bezsensu
tak boję sie nocy
co noc tak samo
lub troche inaczej.
i snu się boję
że zmęczy okropnie
że pot na czole
i łzy na policzkach
że krzywo odbije
głucha rzeczywistość
że myśli gdzieś z głębi
spłyną na powieki
i nie chcę zasypiać
i budzić się nie chcę
w marazmie utknełam
gdzieś między światami
To ta noc kiedy tęsknisz za tym co już nie wróci i umierasz z samotności.
Obok śpi oddech
Ja siedzę zaciągając się nocą
Otulam się ciepłem płomienia
Jak nigdy odczuwam usta
Całuję się z dymem
Nie trzeba dotykać żeby czuć bliskość
Trzymam za rękę choć to zbędne
Przestrzeń muzyki
Zanurzam się
W głos Twój co spada na mnie miękko
Myślę i wypowiadam
Bezpiecznie i ciepło
Podłoga
Trup na ścianie
jedyna rozrywka
w tej ciszy
co nie wibruje
w stanie ducha
co się tli?
Chyba zadymiło mi płuca
biegnę
i stoję w miejscu
nie mogę latać
raczej uderzam
w dól
w ziemię
ślepnę bez pamięci
Marzeniem uderzam o ścianę
wychodzę
zasnąć bez pamięci
kryje się i tańczę
gwiazd ze sto
krok po kroku
po linie
powolutku
na paluszkach
i szarpie
przez fale na wskroś
oddychać
szaleje
i skóra i włosy
latać
zapowietrzam
Bezsilność ogarnęła moje stopy i dłonie
Strach przed dowodem przyszłości
Dociera do każdego zaułku umysłu
Chciałabym być księżniczką z pewnością
Choć myśl o tym budzi bunt
Ciągły rytm nierównego pulsu
I delikatne akordy drogi
Nie rozmawiajmy o tym
Jak przyjaciele
Przemilczmy
Mam dość odwagi aby uciec
Przeczekać aż samo przyjdzie
Spakować się
I zostawić za sobą
Dwadzieścia trzy dni drogi stąd
A potem kolejne trzydzieści
Pojadę na około
Zwiedzę każdą boczną ścieżkę
I gdy minie wrócę na drogę
Odrywam swoje myśli
Zabieram je daleko
Oddzielam od codzienności
Czekam na uśmiech promienny
By móc iść bez lęku
Bez tchu zwątpienia
Silno stąpam
Wciąż uciekam
Między promienie słońca
Smugi między liśćmi
Jestem krypto mordercą
Nocami rozkopuje groby
Jestem krypto mordercą
Na części rozszarpuję zwłoki
Jestem krypto mordercą
Z urojona jaźnią
Jestem Forest Gump
Biegnę przez świat
By nie zabijać
Czas zatrzymał się gdzieś tam
Ostatecznie zamarzł
Błąkające się po ulicach emocje, myśli, uczucia.
I zapach ten sam
co przez nozdrza wciągany
jak negatyw przewija obrazy
Bezpieczeństwo
Bo wszystko już przeżyte
Bo nie ma nic nieznanego
Nic nie zaskoczy
Może tylko własne myśli
Zapomniane
