“moda na sukces”

i znowu w kącie zamarza mi ręka

wwierca się w mózg ta pustka okropna

samotność

co nocą przytłacza

wgniata mnie w ziemię

bez krzyku

szelestu

utopia zapomniana przewraca się w grobie

i powrót do przeszłosci odcinek dwusetny

odbija sie echem od ucha do ucha

powtarzając szeptem że to już bezsensu